Studeren in Buenos Aires

Brood en Spelen

Dit verhaal is geschreven door de Nederlandse Jantine, zij studeert dierengeneeskunde aan de Universiteit van Buenos Aires!

Donderdagochtend, 7 uur. Ik kom de collegezaal binnen en krijg het gevoel dat ik veel te vroeg ben vandaag. Ehm.. heb ik me vergist in de dag? slechts gedroomd dat de wekker ging? wordt er gestaakt? of is de tijd verzet? Bij de kiosk waar ik m’n gebruikelijke ochtendshotje koffie haal wordt al gauw duidelijk wat er aan de hand is, de draagbare TV staat in voetbal-opstelling. Tuurlijk! hoe kon ik dat vergeten.. Argentinië speelt haar 2e wedstrijd in de mundial. Vandaar. Geen kip op straat, slechts een handjevol studenten in de collegezaal, lege gangen, het land ligt plat. Als ik terug naar huis ga moet het 4e doelpunt nog vallen. Het land houdt 90 minuten haar adem in, de stilte is onwerkelijk, de zondagsrust in een streng gereformeerde plattelandsgemeente in de bible-belt is er niets bij! Totdat er weer een doelpunt valt en er uit duizenden onzichtbare kelen een oorverdovend gejuich en gebrul opstijgt.

Nou ben ik een echte cultuursnob en haal ik mijn neus een beetje op voor dat gevoetbal van het gewone volk. Nee, deze dame deed zichzelf even een cultuurweekje cadeau afgelopen week. Tussen de deelexamens door lekker weg in eigen stad. Elke avond wat leuks op de planning, verschillende bands, een klassiek concert in een museum, Palermo gallery night, Europese cinema, verhalenvertellers, gezongen tango, een foto-expositie van een vriendin, noem maar op. Ik ontdek hoe langer hoe meer mooie plekken in de stad en vooral ook, hoe groot het aanbod is qua cultuur en creativiteit. Ik blijf me verbazen en vooral ook voornemen om de tijd die ik hier heb optimaal te benutten, alles in me op te zuigen en volop te genieten van al het moois. Na een dag hard studeren is het brein toe aan een prikkeling van de zintuigen, wat sociale interactie en ook niet onbelangrijk: lekker eten en drinken! Wat een geluk dat dit alles in zo ruime mate en met zoveel creativiteit en liefde voor de kunst geboden wordt. De sport is om het financieel gezien niet uit de hand te laten lopen. Ik heb even zitten rekenen en kwam erachter dat de hele zintuigstrelende overdosis van vorige week (inclusief de heerlijkste hapjes en drankjes) me 110 pesos van mijn studentenbudget gekost heeft, net geen 23 euro.

Geen geld – en toch duurder dan ooit, want ze kosten nogal wat de laatste tijd, de pesos. Sinds “Griekenland-gate” en de wegzakkende euro viel de koers steeds ongunstiger uit. Inmiddels zijn de grafieken weer dalende, maar ik betaal nog steeds zo’n 12,5% meer voor mijn pesootjes dan bijvoorbeeld in november. Ik blijk ineens afhankelijker dan ooit van de wereldeconomie!! Alstublieft heren en dames van de Europese en Amerikaanse banken, van de financiële en politieke machten, doet u uw uiterste best om de euro in bedwang te houden zodat het tekort op uw en mijn begroting niet nog verder oploopt!! Op meer micro-economisch niveau heb ik nog een ander probleem: kleingeld, monedas. Niemand heeft het, en iedereen liegt erover, want de muntjes die je hebt, moet je bewaren voor de bus. Daar betaal je alleen met gepast geld, aan een genadeloze automaat die geen briefjes slikt. Om te voorkomen dat ik ’s ochtends om 6 uur zonder geld kom te staan en niet naar college kan, lieg ik vrolijk mee bij de bakker en de supermarkt: “Nee sorry, ik heb geen kleingeld”. Onlangs ben ik zelfs voor het eerst van mijn leven naar de bank geweest om in de rij testaan voor muntgeld. Het schijnt dat de busmaatschappijen het door hen verzamelde wisselgeld met winst terug verkopen aan de banken…. Het moet toch niet gekker worden.

Hoewel… Het is inmiddels herfst, bijna winter. Het is wat kouder aan het worden. Overdag temparaturen van 10-15 graden, ’s nachts zo’n 2-10 graden. Vaak een zonnetje overdag, eigenlijk best aangenaam. Maar de gemiddelde Argentijn heeft het al flink koud. Klaagt er graag over. En trekt een lekkere warme jas aan. Groot gelijk, waarom zou een mens kou lijden nietwaar. Maar wat de gemiddelde Argentijn ook doet, is z’n hond een jas aantrekken!!! Grrrrrr… ik zie overal die arme beesten, in het gunstigste geval geschoren (en dus een jasje nodig) of slechts in een parmantig wit-blauw gestreept gevalletje (het is voetbaltijd tenslotte). Maar vaak waag ik aan het gezonde verstand van de hondenbezitter te twijfelen, moet ik me inhouden om geen opmerking te maken en schud ik maar een beetje mijn hoofd. Wat moet een grote langharige hond in godesnaam met een extra fleece, of een wollen dekje? Als het niet eens vriest?! Weet de gemiddelde Argentijnse hondenbezitter dan niet hoe een vacht werkt? dat als het baasje het koud heeft dit niet automatisch betekent dat zijn trouwe viervoeter dat ook zo voelt?

Men laat blijkbaar graag zien hoe goed men voor het dier zorgt. Want een hond is status, een hond is mode, een hond is een statement. Wie een hond heeft, heeft geld. Wie geld heeft, heeft werk. Wie werk heeft, heeft geen tijd, maar een hondenuitlaatservice. Hoe duurder de wijk, hoe meer hondenuitlaters je ziet. Ik heb enorme bewondering voor ze, en kijk graag toe hoe ze hun groep in bedwang houden. In het park laten ze vaak de honden los, wonderbaarlijk eigenlijk dat elke hondenuitlater weer met z’n eigen roedeltje heelhuids terug komt. Baasjelief kan in deze stad overal terecht in schattige winkeltjes met de prachtigste hondenkleertjes en accesoires (2 straten verderop in mijn wijk is een winkel genaamd “Glam Pet Shop”, met een hondenbankje van zacht paars fluweel in Louis XIV stijl in de etalage). Behalve in het donkere zuiden van de stad uiteraard, waar een heel gezin een maand moet rondkomen van de waarde van een gemiddeld hondenjasje… (met bijpassende laarsjes…..).

Gekkigheid genoeg dus. Maradona = God en als er gevoetbald wordt overval je gewoon een school want de politie zit aan de buis gekluisterd. Ach ja, voetbal… best leuk als er om de wereldtitel gestreden wordt. En OK, morgen ga ook ik om 8:30 uur naar de Nederlandse kroeg om Nederland-Japan te kijken. Eigenlijk heb ik college om 7 uur, maar ik spijbel voor een keertje. En niet eens om het voetbal eigenlijk, maar om naar een polowedstrijd te gaan, in Pilar (zo’n 54 km ten noorden van Buenos Aires). Nog nooit gedaan, normaal gesproken voor een arme student onbetaalbaar. Maar we zijn uitgenodigd. Met champagne en sushi en zo, very VIP🙂. Een unieke gelegenheid en spijbelen dus maar! Met tijd voor het Nederlandse voetbalontbijt op de koop toe. Een dubbele dosis brood en spelen voor mij morgen, wat wil een mens nog meer!!?!

Dit bericht werd geplaatst in Een beeld van Argentinie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s